Το Συμβούλιο των Πολιτικών Νάνων και η Μούτζα του Λαού

Ο (Κομματο)Σκυλοκαβγάς στο Συμβούλιο Νανο-αρχηγών

Θα περίμενε κάθε Λογικός και Έντιμος άνθρωπος ότι θα βρεθεί ένας τρόπος συνεννόησης των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας,

* Έστω… την τελευταία στιγμή πριν τη Στάση Πληρωμών, (τα λεφτά τελειώνουν 18 Ιουλίου),

* Και με ορατό τον κίνδυνο εκδίωξης της Ελλάδος από το Ευρώ…

Και όμως Αμετανόητοι οι νέο-εφιάλτες επέμειναν να υποστηρίζουν ο καθένας τη δική του «συνταγή σωτηρίας» της χώρας,

* Δηλαδή, αυτήν που νομίζουν ότι εξυπηρετεί καλύτερα τα κομματικά τους συμφέροντα.

Με άλλα λόγια, οι Άχρηστοι «αρχηγοί» προτιμούν το ρηθέν (σε «ελαφρά» παράφραση):

* Αποθανέτω η ψυχή μου (εννοούν βέβαια της Ελλάδος) μετά των αλλοφύλων ΧΗΨ, (Χρήσιμων Ηλίθιων Ψηφοφόρων).

Έτσι, έστω και με φαλιμέντο και με τη δραχμή οι Άχρηστοι νανο-αρχηγοί (Πάλι Χλιδάτοι) θα κυβερνούν όσους επιζήσουν (εξαθλιωμένους) ΧΗΨ!!

Ας αναρωτηθούμε ΟΛΟΙ μήπως ανήκουμε (ακόμα) στους ΧΗΨ.  Όσο είναι καιρός….

Η Πορεία της Κυβέρνησης GAP και το Πρόγραμμα της

Συναίνεση….. στην Καταλήστευση της Χώρας

Η έντονη παραίνεση για πολιτική συναίνεση από Ευρωπαίους εταίρους ερμηνεύτηκε και ως κατάλυση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Ουδόλως φυσικά θεωρήθηκαν κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος τα σαράντα χρόνια μεταπολιτευτικού βίου, όταν τα αρπακτικά των γαλαζοπράσινων – και όχι μόνο – συμμοριών του πολιτικού μας συστήματος,

* Ακούραστα και αγόγγυστα, καταλήστευαν με πρωτοφανή αγριότητα κι ατιμωρησία τον δημόσιο πλούτο της χώρας, τις επιχορηγήσεις και τα δάνεια των απεχθών Ευρωπαίων υποθηκεύοντας το μέλλον της.

Πού την είχαν γραμμένη τη δημοκρατία όλοι αυτοί;

Όταν κατασπαταλούσαν τον πακτωλό των πακέτων οι επιτήδειοι των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, δεν καταλυόταν το δημοκρατικό μας πολίτευμα, που αποδεικνυόταν αδύναμο να αντιμετωπίσει τις ορδές των συμμοριτών;

Σ’ αυτό το πικρό σημείωμα χρωστώ μια ειδική μνεία σε όλους εκείνους τους απεχθείς πάλαι ποτέ πρασινοφρουρούς του συστήματος,

* Που σύρθηκαν στα υψώματα της εξουσίας ως λιμασμένα ερπετά και θεώρησαν κι αυτοί με τη σειρά τους την πατρίδα τσιφλίκι τους.

 Όλοι αυτή η συνδικαλιστική αλητεία που εξέθρεψαν τα ΠΑΣΟΚικά καθεστώτα δίνει τώρα τη χαριστική βολή στο ήδη εκτελεσμένο ψοφίμι της πατρίδας μας,

* Για να προφυλάξει και να υπερασπιστεί «τον δημόσιο χαρακτήρα» των ΔΕΚΟ, των πλέον διεφθαρμένων οργανισμών του πλανήτη…

Μιλάμε για κάτι σπιθαμιαίου αναστήματος αξύριστα συνδικαλιστάρια που βάζουν την ταφόπλακα όχι μόνο στην οικονομία της πατρίδας – έτσι κι αλλιώς τη λήστευαν συστηματικά –, αλλά και στον ελεύθερο βίο μας.

Από το άρθρο, «Συναίνεση και γαλαζοπράσινα άλογα», του Ξ.Α.Μπρουντζάκη στο Ποντίκι 20.5.11

H «Συναίνεση» και το... UFO

Η "Ευθιξία" των Άχρηστων (Γ΄)

Οι Ξένοι κατάλαβαν πλέον με τι άχρηστο πολιτικό προσωπικό έχουν να κάνουν στο Ελλαδιστάν…

Η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ και φαβορί για την προεδρία του ΔΝΤ,

* Προειδοποιεί ότι η Ελλάδα κινδυνεύει με χρεωκοπία, αν δεν προχωρήσει στα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης και αναρωτιέται αν πράγματι η Ελλάδα επιθυμεί να διασωθεί!!

Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και Όλι Ρεν ζητούν συναίνεση των πολιτικών κομμάτων,

* Προκειμένου να δώσουν οι λαοί της ΕΕ (ξανά) τα λεφτά τους (στους μπαταξήδες) και να παρέξουν διευκολύνσεις αποπληρωμής του δημόσιου χρέους.

Ευνόητο είναι ότι επιβάλλεται να υπάρξει συναίνεση τουλάχιστον μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, 

* Και διότι η όποια νέα σύμβαση με τους δανειστές θα ξεπεράσει χρονικά  το διάστημα της θητείας μιας κυβέρνησης.

Οι δηλώσεις αυτές περί συναίνεσης «έθιξαν» την «ευαίσθητη» αξιωματική αντιπολίτευση:

* «Αυστηρό» μήνυμα Σαμ.  «Σύνταγμα, θεσμοί και αξιοπρέπεια….. κυβέρνηση υπάρχει και αντιπολίτευση υπάρχει…. η δημοκρατία παραμένει ισχυρή σε αυτόν τον τόπο, που λέγεται Ελλάδα».

* Ο Μεϊμαράκης, έκανε λόγο για βάναυση παρέμβαση και άλλα στελέχη της ΝΔ σχολιάζουν, «Δεν μπορούν οι γραφειοκράτες της Ε.Ε. να μας επιβάλλουν τι θα κάνουμε».

Αλλά και στελέχη του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου του Πάγκαλου «εθίγησαν» από τις υποδείξεις συναίνεσης.

Το τραγελαφικό είναι ότι Μέσα στο ΠΑΣΟΚ δεν έχουν συναίνεση!!

Άλλα λέει ο ΓΑΠ και ο Παπακωνσταντίνου και άλλα η «απερίγραπτη» με το σακίδιο Μπιρμπίλη, οι Συνδικαλάρχες Ρέππας και Παπουτσής, η Κρατικόστροφη  Κατσέλη και ουκ έστιν αριθμός άλλων χλιδάτων «συντρόφων»!!

Κατέστρεψαν την Ελλάδα και θίγονται που τους λένε να τα βρουν για να σώσουν τη χώρα τους!!

«Θίγονται» οι Άχρηστοι, ενώ τα λεφτά του ελληνικού κράτους τελειώνουν στις  18 Ιουλίου…. 

Η "Ευθιξία" των Άχρηστων (Β΄)

Η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΑΜ λέει όχι στο μνημόνιο (εντός Ελλάδος), αλλά δεν λέει όχι στα δανεικά.

Τάχα χρειάζεται άλλο «μίγμα» πολιτικής και αισθάνεται  «δικαιωμένος», που απέτυχε το (μη) εφαρμοζόμενο μνημόνιο!!

Έτσι περιμένει κι αυτός, (όπως έκανε και ο ΓΑΠ το ώριμο-σάπιο φρούτο), να πάρει την εξουσία κι ας μην υπάρχει πλέον… χώρα.

Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ κάνουν ότι μπορούν για να πτωχεύσουμε και να ασκήσουν επιτέλους τις…  «επαναστατικές» πολιτικές τους.

Ο Λ.Α.Ο.Σ. του Κωλοτούμπα-Καρατζαφέρη είναι μεν με το μνημόνιο, αλλά χωρίς… τα μέτρα του.

Έτσι έπειτα από ένα χρόνο (μη εφαρμοζόμενου) μνημονίου, η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση,

*  Και σε ανάγκη άλλων δανεικών 60-70δις€, καθώς και σε ελάφρυνση αποπληρωμής του συνόλου του δημόσιου χρέους της, που ήδη ανέρχεται στα 350δις€, (εκτός των 110δις€).

Των οικιών (όλων) ημών εμπιμπραμένων αυτοί, (τα κόμματα), άδουν και θάβουν τη χώρα.

Η "Ευθιξία" των Άχρηστων (Α΄)

Ένα χρόνο πριν η κυβέρνηση του ΓΑΠ-ΠΑΣΟΚ υπέγραψε το μνημόνιο, (μια σύμβαση), με τους δανειστές μας, ( ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ),

* Προκειμένου να δανειστεί η χώρα μας 110δις€, διαφορετικά θα πτώχευε.

Στον χρόνο που μεσολάβησε το μόνο που κατάφερε η κυβέρνηση ήταν:

* Να μειώσει μισθούς και συντάξεις, (στον στενό δημόσιο τομέα), και να επιβάλει νέους φόρους.

Επί της ουσίας, ένα χρόνο τώρα:

* Οι σπατάλες στο Δημόσιο συνεχίζονται.

* Οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν γίνονται.

* Τα κλειστά επαγγέλματα παραμένουν κλειστούτσικα.

* Οι κρουζιερούχοι Συνδικάλες εξακολουθούν να διοικούν (πραγματικά) τις ΔΕΚΟ.

* Η Ανάπτυξη μέχρι τώρα αφορά τα Πράσινα Άλογα, κλπ, κλπ.

Όλο Αλλάζουνε, και Όλα τα Ίδια Μένουν…..

Το μνημόνιο λένε απέτυχε. Μα απέτυχε, γιατί δεν εφαρμόσθηκε ούτε το 20% των προβλέψεων του!!

H «Αισιοδοξία» του ΓΑΠ και τα…. Γρόσια

Και τα Μυαλά στα…Κόμματα (Γ΄)

Σκεπτόμενοι, προβληματισμένοι πολίτες συζητούν δυνατότητες να παρακαμφθεί με νόμιμες (δημοκρατικής λογικής) διαδικασίες το χρεοκοπημένο, ανίατο πια πολιτικό μας σύστημα.

Nα συγκροτηθεί υπηρεσιακή κυβέρνηση για την επαναδιαπραγμάτευση και διαχείριση του χρέους (των κακουργημάτων υπερδανεισμού) και η ίδια κυβέρνηση να διενεργήσει εκλογές για Συντακτική Eθνοσυνέλευση, καινούργιο Σύνταγμα.

Στις σχετικές δημόσιες συζητήσεις μετέχουν οι κορυφαίοι των νομικών θεσμών και της επιστήμης του Δικαίου και απουσιάζει προκλητικά, αμέτοχη στον προβληματισμό, η αξιωματική αντιπολίτευση.

Προκαλείται ο κ. Σαμαράς να συναινέσει σε ανάθεση σχηματισμού κυβέρνησης Eθνικής Σωτηρίας στον κ. Aλέκο Παπαδόπουλο (περιοδικό «Hλιαία», τ. Aπριλίου), αλλά καμιά πρόταση αγωνίας δεν τον αγγίζει.

H χρεοκοπία της χώρας και η κρατική διάλυση έχουν, μέχρι στιγμής, ένα φανερό θετικό αποτέλεσμα:

* Έδειξαν με ενάργεια ότι τα δύο «κόμματα εξουσίας» στη σημερινή Eλλάδα, ΠAΣOK και Nέα Δημοκρατία, ήταν από γεννησιμιού τους κόμματα «μιας χρήσεως».

Δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τις ατομικές φιλοδοξίες των ιδρυτών τους, όχι για να εκφράσουν κοινωνικές τάσεις και επιδιώξεις, όχι για να υπηρετήσουν στόχους και ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

Aπό το άρθρο, «Διάλυση θα σήμαινε επανίδρυση», του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή 30.4.11.

Κοπρίτες Βολεφτές (Πρώην και Νυν)

Οταν έμαθα ότι οκτακόσιοι καρεκλοκένταυροι της Βουλής απαιτούν καμιά διακοσαριά χιλιάρικα ο καθένας επιπλέον της συντάξεώς του,

* Μού 'ρθε ν'αρπάξω ταβανόβουρτσα και να τους μαντρώσω για τα περαιτέρω στην πλατεία Συντάγματος. 

Μετά το ξανασκέφτηκα. Διότι και οι σημερινοί νομίμως εισπράττουν την αύξηση.

Διότι η δήλωση του Παπακωνσταντίνου περί προσβολής του δημοσίου αισθήματος είναι μπαλοθιά επικοινωνιακή και άκρως βολική.

Και διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι οκτακόσιοι ανάλγητοι και κυνικοί. Γιατί σου λέει, τι είμαστε εμείς, τα παιδιά μιας κατώτερης Βουλής;

Το πρόβλημα έχει να κάνει με όλο το μήκος, το πλάτος και το εύρος της Βουλής.

Μια φαγάνα επικών διαστάσεων και ένα θέατρο απροσμέτρητης υποκρισίας. Τα στοιχειώδη που έπρεπε να είχαν πράξει είναι τα εξής: 

* Πρώτο, στο μισό η βουλευτική αποζημίωση. Δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα; Να κόψεις το λαιμό σου. Όπως τον κόβει ο λαός σου. 

* Δεύτερο, να μειωθεί στο μισό το υπαλληλικό προσωπικό που διακοσμεί τους διαδρόμους και τα γραφεία της Βουλής.

-- Οι εκατοντάδες ορντινάντσες και παρατρεχάμενοι που με προνομιακούς όρους και με παχουλά επιμίσθια στολίζουν και διεκπεραιώνουν τους φακέλους, ακόμα και τα ψώνια των εθνοσωτήρων. 

* Tρίτο το βασικότερο. Με ταχύτατες διαδικασίες και με συνταγματικές μεταρρυθμίσεις να περιοριστεί από τρακόσους σε μάξιμουμ διακόσιους, ο αριθμός των απρόσωπων εκπροσώπων του Λαού.

Τι να τους κάνουμε τόσους πολλούς. Να τρώνε, να πίνουν, να αμολάνε παρόλες στα κανάλια και να σουλατσάρουν σαν τα γύφτικα σκεπάρνια; 

Τέρμα οι συντάξεις σας λεβέντες από τα προνομιακά βουλευτικά ταμεία.

Έκανες ας πούμε το καθήκον σου, που δεν το έκανες, τερμάτισε η καρέκλα σου, ορίστε λοιπόν τώρα η σύνταξή σου από το κανονικό επάγγελμά σου. 

Είσαι πατριώτης; Ιδού το κόψιμο, ιδού και το πήδημα!

Από το άρθρο, «Ταβανόβουρτσα», του Δ. Δανίκα, tovima.gr. 7.5.11.

Κακούργα….. Κενωνία

Και τα Μυαλά στα…Κόμματα (Β΄)

Μοιάζει περιττό να μιλάμε και για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Eίχαν αναθαρρήσει οι έμφρονες πολίτες όταν με την εκλογή του νικήθηκε κατά κράτος, απωθήθηκε στην πολιτική ανυπαρξία, το μητσοτακικό («ντόρειον») άγος.

Kαι σήμερα δημοσκοπούμενοι οι πολίτες απολακτίζουν τον κ. Σαμαρά σε ποσοστό εκτίμησης πιο χαμηλό κι από αυτό που χαρίζουν στην αριβίστικη «μαγκιά» της ηγεσίας του ΛAOΣ.

O άνθρωπος δεν επαρκεί για να τολμήσει το ριζοσπαστικά καινούργιο που περιμένει η ελληνική κοινωνία,

* Δεν έχει τη στόφα να διακινδυνεύσει τομές, έστω να απαλλάξει το κόμμα του από τα πρόσωπα που στη συνείδηση των πολιτών ταυτίζουν τη N. Δ. με την ανικανότητα και την αρπαχτική αδηφαγία.

Ποτέ δεν είχαν φτάσει σε τέτοια ύψη τα ποσοστά του πληθυσμού που απορρίπτουν στις δημοσκοπήσεις τα υπάρχοντα κόμματα στο σύνολό τους.

Όμως, ο κ. Σαμαράς ούτε αντιλαμβάνεται ούτε και μπορεί να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία. «Mία από τα ίδια», απολύτως καμιά διαφοροποίηση από τον σάπιο και αδρανή κομματικό πολτό που του κληροδότησε Kαραμανλής ο βραχύς.

Το οριστικό πολιτικό τέλος και του σημερινού αρχηγού της N. Δ. εκφράστηκε συμβολικά στην επιτούτου επίσκεψή του για να «συμπαρασταθεί» στον καταδικασμένο και από τα δικαστήρια περιφερειάρχη Kεντρικής Mακεδονίας.

Από το άρθρο, «Διάλυση θα σήμαινε επανίδρυση», του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή 30.4.11.

Ο Ιδιοκτήτης και Άρχων της…. ΔΕΗ (Δημόσια Επιχείρηση Ημετέρων)

Και τα Μυαλά στα… Κόμματα (A΄)

Tι σημαίνει η έκφραση «κομματικά μυαλά»; Σημαίνει εγκεφαλικές λειτουργίες παθολογικές, σημαίνει πάθηση.

Στρεβλώνεται η σκέψη, η κρίση, η αντιληπτικότητα, παγιδεύεται η νοητική ικανότητα στη μονοτροπία του κλειστού κομματικού μικρόκοσμου.

Xάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, τα γεγονότα και τα αισθητά δεδομένα παραμορφώνονται με τρόπο ψυχεδελικό, συμμορφώνονται με την κομματική ιδιοτέλεια.

Όχι μόνο τα εφιαλτικά σήμερα της ειδησεογραφίας, η κρατική και οικονομική καταστροφή της χώρας,

* Eισπράττονται σαν διαπιστωτικά αμφιλεγόμενα, αλλά ακόμα και οι δημοσκοπήσεις, η γλώσσα των αριθμών που αποτυπώνουν την έσχατη ανυποληψία των κομμάτων, είναι αδύνατο να διαβαστεί με ρεαλισμό από τους κομματικούς.

Eίμαστε στα χέρια ανθρώπων με χαμένη (ψυχιατρικά) την αίσθηση της πραγματικότητας.

Για τον πρωθυπουργό είναι περιττό και να μιλάμε, ας όψεται όποιο εξωφρενικό πείσμα τον προώθησε, με χίλια δυο μηχανεύματα, σε θέσεις ηγετικές – έναν ευγενικό άνθρωπο,

* Και τον άφησαν έκθετο σε τέτοιο διασυρμό, ξεγύμνωσαν στα τρίστρατα της υφηλίου μια τόσο κραυγαλέα ανθρώπινη ανεπάρκεια, τόσο κατάφωρη μειονεξία.

Kαι δεν υπάρχουν στο κόμμα του μια χούφτα τίμιοι άνθρωποι να αντιδράσουν:

Nα τολμήσουν ανταρσία στο όνομα της κοινής, κοινότατης λογικής, στο όνομα της συλλογικής αξιοπρέπειας, της τιμής του ελληνικού ονόματος.

Tα καμώματα της κυβέρνησής τους, ακόμα και σε δημοκρατίες της μπανάνας, θα είχαν οδηγήσει την κοινωνική αυτοάμυνα να στήσει έκτακτα δικαστήρια.

Από το άρθρο, «Διάλυση θα σήμαινε επανίδρυση», του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή 30.4.11.

ΔΕΗ - Δημόσια Επιχείρηση Ημών (των Συνδικάλων)

Oύτε ιερό ούτε όσιο δεν έχουν οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ.

Με την αντίδρασή τους στην υπόθεση των παράνομων χρηματοδοτήσεών τους και τις σκληρότατες καταγγελίες του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης,

* Έκαναν, ακόμα μια φορά, επίδειξη της δύναμης την οποία έχουν σφετεριστεί από τη διαχείριση ενός οργανισμού κι ενός δημόσιου αγαθού που βεβαίως δεν τους ανήκει.

Απέδειξαν έτσι ξανά ότι εξακολουθούν να παραμένουν αυτό που πάντα ήταν:

* Κράτος εν κράτει, πάνω από θεσμούς, πάνω από κοινωνία και, φυσικά, πάνω από κανόνες. Ότι δεν τους κουνάει κανείς και τίποτα. Είναι πραγματικά η ΔΕΗ στην εξουσία…

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Είναι και οι απειλές τους για απεργίες από αυτές που, όπως λένε, εκείνοι ξέρουν να κάνουν σε περίπτωση που πάει κανείς να τους πειράξει την περιουσία που τους την άφησε ο πατέρας τους…

Προφανώς, κάτι έχουν καταλάβει: η κυβέρνηση, που τόσο καλές επιδόσεις έχει στο να κόβει μισθούς και συντάξεις και να αυξάνει τους φόρους,

* Έχει αντιθέτως αποτύχει πλήρως ακόμα και να αγγίξει τα οργανωμένα συμφέροντα που αντιμετωπίζουν το δημόσιο και τον πλούτο του ως ιδιωτική τους υπόθεση.

Λέει ο ίδιος ο πρωθυπουργός ότι είμαστε στην εντατική και πρέπει, μεταξύ άλλων, και ένα τμήμα της ΔΕΗ να πουληθεί, αλλά η εν μέρη καθ ύλην αρμόδια υπουργός, η κυρία Μπιρμπίλη, διαφωνεί! Και είναι ακόμα στη θέση της!

Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να τα ξανασκεφτεί όλα αυτά ταχύτατα. Αν πιστεύει ότι μπορεί να κάνει ένα βήμα παραπέρα για τη χώρα με αυτές τις προδιαγραφές, προφανώς γελιέται.

Αυτά ακριβώς βλέπει το διεθνές περιβάλλον και προεξοφλεί μαζικά πλέον την αποτυχία και τη δική του και της χώρας.

Από το άρθρο, «Η ΔΕΗ στην εξουσία», του Γ.Π Μαλούχου στο Βήμα 22.4.10

Προτιμούν Μνημόσυνο (της Χώρας) Αντί Μνημόνιο οι Άχρηστοι και Φταίχτες (Γ΄)

Ο πρωθυπουργός αρνείται, πεισματικά να αλλάξει τον τρόπο που κυβερνά, να αλλάξει πορεία.

Είναι αδιανόητο πως σε μια τέτοια στιγμή δεν υπάρχει πραγματικό «Μαξίμου», ένα στρατηγείο βρε αδελφέ, όπου κάποιοι λαμβάνουν αποφάσεις και συντονιζουν. Δεν υπάρχει!

Τέτοια ώρα θα περίμενε κανείς να βρει τα καλύτερα μυαλά και τους πιο αποτελεσματικούς «παίκτες» γύρω από τον Παπανδρέου. Και όμως, όχι.

Ποιος φωτεινός εγκέφαλος έχει αποφασίσει ότι μπορεί το Υπουργικό Συμβούλιο να δίνει την εικόνα «καφενείου» προς τα έξω;

Γιατί ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να τραβήξει το αυτί υπουργών του, ακόμη και δικών του δημιουργημάτων, οι οποίοι του «βγάζουν τη γλώσσα» και τον γράφουν δημοσίως στα παλαιότερα των υποδημάτων τους;

Ο τόπος χρειάζεται σοβαρούς ανθρώπους, τεχνοκράτες που να χειρίζονται περίπλοκα θέματα και μια σφικτή κυβέρνηση που να μιλάει την ίδια γλώσσα.

Ο κ. Παπανδρέου μάλλον δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο, γιατί του αρέσει να προεδρεύει σε μη κυβερνητική οργάνωση, όχι σε μια κυβέρνηση σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης.

Αρκεί να βρει ή να βρεθεί ο διευθύνων σύμβουλος που θα κάνει όσα ο ίδιος απεχθάνεται: τη διοίκηση, τη «λάντζα», το τράβηγμα του αυτιού και τις φωνές σε όσους δεν ακούνε και την παρακολούθηση της υλοποίησης διαφόρων αποφάσεων.

Γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν έχει αφεντικό σήμερα!

Από το άρθρο, «Ο διευθύνων σύμβουλος», του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή 23.4.11.

Προτιμούν Μνημόσυνο (της Χώρας) Αντί για Μνημόνιο οι Άχρηστοι και Φταίχτες (Β΄)

Τα 2/3 των υπουργών του ΠΑΣΟΚ θέλουν να διατηρηθεί το ελληνικό στάτους κβο και να προστατεύσουν τις συντεχνίες και τα συμφέροντα με τα οποία ανατράφηκαν και μεγαλούργησαν πολιτικά.

Οι περισσότεροι υπουργοί επενδύουν στην αποτυχία του Μνημονίου και του κ. Παπανδρέου και επιχειρούν να πάρουν μαζί τους τούς συνδικαλιστές για την επόμενη ημέρα του... κινήματος.

Η Ν.Δ. ακολούθησε τον αντιμνημονιακό δρόμο και, βεβαίως, πολιτικά μπορεί να δικαιωθεί.

Ο επιχειρηματικός κόσμος εκπροσωπείται τηλεοπτικώς από εκείνους που ασχολούνται με το εμπόριο.

Δυστυχώς, όμως, η φιλοσοφία του Μνημονίου προέβλεπε την ενίσχυση της παραγωγής, όχι της κατανάλωσης που ήταν ασύμμετρα υψηλή για τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας. Οι επιχειρηματικές, όμως, δυνάμεις που παράγουν σιώπησαν.

Έτσι, λοιπόν, το Μνημόνιο ήταν πολιτικά ορφανό, είχε απέναντί του ένα κράτος που το πολέμησε με πάθος και εντέλει ουδέποτε εφαρμόσθηκε.

Είναι σαν το μικρό παιδί που κάνει ότι παίρνει το φάρμακο αλλά το φτύνει στη... ζούλα και μετά αναρωτιούνται οι γονείς γιατί δεν έπεσε ο πυρετός.

Το μόνο πρόβλημα είναι, βεβαίως, ότι συνήθως το παιδί αναγκάζεται να πάρει διπλή δόση φαρμάκου, μια και καταλαβαίνει και το ίδιο και οι γονείς ότι μαγική λύση δεν υπάρχει. Aπλώς το φάρμακο γίνεται πιο πικρό...

Από το άρθρο, «Το Μνημόνιο και το φάρμακο», του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή 13.4.11.

Προτιμούν Μνημόσυνο (της Χώρας) Αντί για Μνημόνιο οι Άχρηστοι και Φταίχτες (Α΄)

Είναι πολύ της μόδας να λέμε πως για την κατάσταση της χώρας φταίει το Μνημόνιο. Μπορεί, αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ. Γιατί;

Μα, γιατί η συντριπτική πλειονότητα των διατάξεών του δεν έχει υλοποιηθεί.

Στην πράξη έγιναν οι μεγάλες οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις στο Δημόσιο και μια σημαντική μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα.

Τα δύο κρίσιμα λάθη, η υπερφορολόγηση των ιδιωτών και το γεγονός ότι δεν μειώθηκε η σπατάλη στο Δημόσιο, αποτελούν ευθύνη της κυβέρνησης που επέλεξε να τα κάνει.

Από εκεί και πέρα, οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές έμειναν στα χαρτιά και στα νομοθετήματα.

Πιστεύει κανείς ότι άνοιξαν πραγματικά τα κλειστά επαγγέλματα στην Ελλάδα; Ας μας δείξει ένα κλειστό επάγγελμα που έχει ανοίξει, δημιουργώντας νέες συνθήκες στην αγορά.

Ή μήπως άλλαξε κάτι στις εργασιακές σχέσεις και δεν το αντιληφθήκαμε;

Αλλά στο κάτω κάτω ποιος πίστεψε στο Μνημόνιο και ποιος το υποστήριξε ως μια δέσμη αναγκαίων μεταρρυθμίσεων,

* Τις οποίες τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Ν.Δ. προπαγάνδιζαν στα προεκλογικά τους προγράμματα για χρόνια χωρίς ποτέ να τολμήσουν να τις υλοποιήσουν;

Από το άρθρο, «Το Μνημόνιο και το φάρμακο», του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή 13.4.11.

Δημοσιονομική Κρίση Made in Greece (Ε΄)

Η ελληνική κρίση είναι συνέπεια αποτυχίας της δημοκρατίας μας κι όχι ασυδοσίας των αγορών.

Και γι' αυτό είναι δημοκρατικά θεμιτή η προσαρμογή με δημοσιονομική πειθαρχία με:

* αποκατάσταση του κράτους δικαίου, διεύρυνση της φορολογικής βάσης, μείωση του κρατικού λίπους, θυσίες απ' όλους.

Δεν είναι άδικο το πρόγραμμα προσαρμογής; Είναι άδικο για όσους:

* Δεν συμμετείχαν στο πλιάτσικο, έλιωναν στον ανταγωνισμό, πλήρωναν τους φόρους τους.

* Χάνουν τη δουλειά τους, αγωνιούν για το σπίτι τους, φλερτάρουν με τη φτώχεια.

Και, βέβαια, η βάση δεν έχει ίδιες ευθύνες με την κορυφή. Ακόμα δεν είδαμε έναν φαύλο πολιτικό πίσω από τα κάγκελα.

Η κρίση σε Ευρώπη και Αμερική αναδεικνύει την παρασιτική υπερανάπτυξη των χρηματαγορών εις βάρος της δημοκρατίας.

Η ελληνική κρίση έχει αντίστροφη φορά:

* Είναι κρίση ενός δημοκρατικού κρατισμού που, στη θαλπωρή μιας αχαλίνωτης μεταπολίτευσης, αναπτύχθηκε παρασιτικά, πνίγοντας την οικονομία και τις αγορές.

Τώρα, η οικονομία δίνει τη μάχη της επιβίωσης, στο όνομα της κοινωνίας.

Από το άρθρο, «Η δική μας κρίση δεν είναι καπιταλιστική», του Γ. Παγουλατου, στην Καθημερινή 17.4.11. Ο κ. Γ. Παγουλάτος διδάσκει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Δημοσιονομική Κρίση Made in Greece (Δ΄)

Το δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι το πολιτικό μας σύστημα, όπως λέει ο Αλέκος Παπαδόπουλος.

Δεν είναι κρίση ενός high-tech καπιταλιστικού συστήματος, είναι κρίση ενός low-tech πολιτικού συστήματος, και της κοινωνίας που το δημιούργησε και διαπλάστηκε από αυτό.

Γι' αυτό και το πρόβλημα εξόδου από την κρίση δεν είναι πρόβλημα οικονομικής συνταγής, είναι κυρίως ξανά πρόβλημα πολιτικού προσωπικού.

Που δυσκολεύεται να ξεπεράσει τον εαυτό του για να κάνει ό, τι είναι αναγκαίο.

Ή που αρνείται να τιθασεύσει τα κομματικά ρεφλέξ και να κατέβει από τα κεραμίδια της φτηνής αντιπολίτευσης.

Έχει σημασία η ελληνική «διαφορά»; Έχει, διότι αφορά τις προϋποθέσεις «νομιμοποίησης» του προγράμματος προσαρμογής.

Όταν ο Ιρλανδός υπάλληλος ενός ελάχιστου κράτους συμπιέζεται για να σωθούν οι ιρλανδικές τράπεζες που δημιούργησαν την κρίση,

* Δεν είναι το ίδιο με τον Ελληνα υπάλληλο ενός κράτους-Γαργαντούα, που ο μισθός του συμπιέζεται για να μην απολυθούν οι υπεράριθμοι του Δημοσίου που παρήγαγε το έλλειμμα του 15,4%.

Από το άρθρο, «Η δική μας κρίση δεν είναι καπιταλιστική», του Γ. Παγουλατου, στην Καθημερινή 17.4.11. Ο κ. Γ. Παγουλάτος διδάσκει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Δημοσιονομική Κρίση Made in Greece (Γ΄)

Τι περιέχει η ελληνική δημοσιονομική κρίση; Γνώριμα πρόσωπα, οικείες συνήθειες.

Δημόσιες δαπάνες πάνω από τα έσοδα, στρατιές περιττών υπαλλήλων, διεφθαρμένους πολιτικούς που εκλέγαμε, σπατάλες για να χαϊδεύουν τις τοπικές πελατείες, διευκολύνσεις σε «αφεντικά», μια θάλασσα μικρο-ρουσφετιών, τη μεγαλύτερη φοροδιαφυγή και μικροδιαφθορά στην Ευρωζώνη.

Με τη χώρα στο χείλος του γκρεμού το 2008, ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Καραμανλή εκπαραθυρώθηκε μόλις πρότεινε μέτρα περιορισμού της φοροδιαφυγής των ελεύθερων επαγγελματιών.

Κάθε φορά που αμνήμονες ταγοί ξιφουλκούν αυτάρεσκα κατά του τρισκατάρατου Μνημονίου, ας τους θυμίζουμε ότι δεν είμαστε ακριβώς οι άδολες παρθένες που χέρια ξένων βαρβάρων οδήγησαν στην πυρά.

Συνέβαλε στην κρίση μας το χρηματοπιστωτικό σύστημα; Συνέβαλε, αλλά σε μικρότερο βαθμό.

Με τη μετατροπή του δημοσίου χρέους σε εξωτερικό, την τελειοποίηση της φοροαποφυγής για τους έχοντες πλούτο, τη διόγκωση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών μετά την ένταξη στο ευρώ. Περίπου μέχρις εκεί.

Γι' αυτό η εθνική μας κρίση δεν είναι μια κρίση του προηγμένου χρηματο-καπιταλισμού. Είναι πρωτίστως κρίση διαχρονική της μεταπολίτευσης.

Από το άρθρο, «Η δική μας κρίση δεν είναι καπιταλιστική», του Γ. Παγουλατου, στην Καθημερινή 17.4.11. Ο κ. Γ. Παγουλάτος διδάσκει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Δημοσιονομική Κρίση Made in Greece (Β΄)

Η δική μας κρίση δεν ήταν μέρος της διεθνούς χρηματοπιστωτικής παθογένειας.

Δεν προήλθε από αχαλίνωτα τραπεζικά ιδρύματα, που υπερδάνεισαν την ιδιωτική οικονομία, έφτιαξαν φούσκες, άντλησαν μπόνους δισεκατομμυρίων, πολλαπλασίασαν μόχλευση και κινδύνους και έστειλαν τον λογαριασμό στο κράτος.

Οι ελληνικές τράπεζες ούτε υπερδάνεισαν ούτε υπερδανείστηκαν ούτε ξεκοκάλισαν εξωφρενικές αμοιβές.

Το ιδιωτικό μας χρέος είναι από τα χαμηλότερα.

Οι τράπεζες δεν διασώζονται με δημόσιο χρήμα επειδή δημιούργησαν κινδύνους. Διασώζονται επειδή κινδυνεύουν από το τσουνάμι του δημοσίου χρέους.

Τα τοξικά των τραπεζών είναι οι επενδύσεις τους σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου.

Η ελληνική κρίση δεν ήταν έκρηξη ιδιωτικού δανεισμού που μεταμορφώθηκε σε δημόσιο έλλειμμα και χρέος (όπως σε ΗΠΑ, Βρετανία, Ισλανδία, Ιρλανδία, Ισπανία, κ. α.).

Δεν ήταν μια κρίση των τραπεζών που έγινε κρίση του κράτους.

Ηταν ακριβώς το αντίστροφο: μια κρίση δημοσίου χρέους, που στη συνέχεια μόλυνε έναν υγιή τραπεζικό τομέα.

Από το άρθρο, «Η δική μας κρίση δεν είναι καπιταλιστική», του Γ. Παγουλατου, στην Καθημερινή 17.4.11. Ο κ. Γ. Παγουλάτος διδάσκει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Δημοσιονομική Κρίση Made in Greece (Α΄)

«Ρυθμίστε μας γιατί είμαστε πολύ άπληστοι», ζητούσαν κάποιοι Αμερικανοί τραπεζίτες το 2008, στην ταινία-χρονικό της διεθνούς οικονομικής κρίσης «Στημένη Δουλειά» (Inside Job).

«Περιορίστε μας γιατί είμαστε πολύ ανεπαρκείς», θα έπρεπε να ζητούν από τις Βρυξέλλες κάποιοι Έλληνες πολιτικοί, σε ένα υποθετικό χρονικό της ελληνικής χρεοκοπίας.

Η χρηματοπιστωτική απορρύθμιση στις ΗΠΑ ήταν μια επιτήδεια δουλειά «από μέσα», έργο μιας ελίτ που το έφτιαξε στα μέτρα της.

Το δικό μας δημοσιονομικό σύστημα πριονίστηκε «από κάτω», από τη διαχρονική συνέργεια πολιτικών, κρατικοδίαιτης κλεπτοκρατίας, οργανωμένων συμφερόντων και ψηφοφόρων, που όλοι αθροίζονταν σε μια πιθανή πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας.

Όμως, το άθροισμα των επιμέρους συμφερόντων δεν ταυτίζεται με το γενικό συμφέρον.

Το πλήθος των συντεχνιακών πελατών ενός κράτους-λάφυρου δεν φτιάχνει κοινωνία, όπως και η ικανοποίηση των οικονομικών διεκδικήσεων δεν συνιστά οικονομική πρόοδο.

Από το άρθρο, «Η δική μας κρίση δεν είναι καπιταλιστική», του Γ. Παγουλατου, στην Καθημερινή 17.4.11. Ο κ. Γ. Παγουλάτος διδάσκει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Η Αρρωστημένη ΝΔ Θέλει τον Ψωρ(μ)ιάδη της (Γ΄)

Έτρεξε λοιπόν ο Σαμαράς να συναντήσει τον Ψωριάδη και να δηλώσει «την αγάπη όλης της ΝΔ γι αυτόν», αποφεύγοντας όμως να αναφερθεί σε δίκες και καταδίκες…

Αλλά ο πονηρούλης Πόντιος, για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία για την ουσία της συνάντησης, ξεμπρόστιασε το Σαμαρά ευχαριστώντας τον, «γιατί πριν και μετά τη δίκη ήταν δίπλα του και συνεχίζει»...

Ο Σαμαράς και η ΝΔ με το φόβο της δημιουργίας κάποιου νέου κόμματος, όπως διέρρεαν κύκλοι του Ψ., για να μη χάσει κι άλλα διαμερίσματα στην πολυκατοικία σπεύδει να καλύψει τον κατάδικο περιφερειάρχη!

Αυτά είναι τα «αγνά ανιδιοτελή αισθήματα» και καθαρώς καρεκλο-ψηφοθηρικά κίνητρα του νανοηγέτη της ΝΔ!!

Δοξάστε τη ΝΔ και το Σαμαρά με το… «μίγμα» στήριξης καταδίκων που θέλουν να είναι η....

* Εναλλακτική πρόταση εξουσίας για τη σωτηρία της χώρας. Αλλοίμονο μας!