Ιστορίες της... Ταρίφας

Tarifa.gr (Β')

Oι ταξιτζήδες κάθε φορά που διεκδικούσαν εμπόδιζαν τις ελεύθερες μετακινήσεις και στρέφονταν κατά της κοινωνίας που ζητούσαν να τους στηρίξει. Έκλειναν όπως και τώρα δρόμους και λεωφόρους. Βιαιοπραγούσαν κατά των συναδέλφων τους που ήθελαν να εργαστούν.

Tώρα διαμαρτύρονται με τη γνωστή τους "παλικαριά" στην πιο ακραία της μορφή γιατί δε νομιμοποιείται η παρανομία τους. Βεβαίως σε ένα κράτος που σχεδόν πάντα νομιμοποιεί καθετί παράνομο - εσχάτως το έκανε με τα αυθαίρετα- μπορεί να έχουν και δίκιο! 


Μπορεί να πρέπει να συνεχίσουν να αρνούνται να αναρτήσουν μέσα στα ταξί τους τις άδειες με τις φωτογραφίες τους ώστε να ξέρουμε ποιοί είναι νόμιμοι και ποιοί όχι.

Μπορεί να θέλουν να παραμείνουν κλειστό λόμπυ για να εμπορεύονται αφορολόγητα τις άδειες που έχουν.

Μπορεί να πρέπει να εξακολουθήσουν να φέρονται με αγένεια και περιφρόνηση προς κάθε νόμο που δεν τους βολεύει.

Μπορεί να πρέπει να συνεχίσουν να χτίζουν την πελατειακή σχέση με όποιον πολιτικό τους "χαιδεύει".

Μπορεί να πρέπει όλοι εμείς να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε τις κακές τους υπηρεσίες και τους κακούς τρόπους τους.

Μπορεί; Όχι δεν μπορεί!

Δε φρόντισαν μόνοι τους να διορθώσουν όλα αυτά. Γιατί οι συνδικαλιστές τους λειτούργησαν σαν πάτρωνες και όχι σαν υπεύθυνοι επαγγελματίες που επιδιώκουν βελτίωση του κλάδου τους.

Και τώρα που τους "πούλησαν " οι πολιτικοί -αυτό αργά ή γρήγορα θα γινόταν- και τους γυρνά την πλάτη με αγανάκτηση από τα όσα έχει περάσει το σύνολο της κοινωνίας φτάνουν σε ακρότητες.

Κανείς δεν κέρδισε την κοινωνία επειδή τον φοβόταν. Είναι κλασική τυραννική τακτική που δεν περνά πια.

Από το άρθρο, «Τελειώνει η ασυδοσία των καουμπόιδων των δρόμων», του Λάμπη Νικολάου newsit 19.7.11

Tarifa Gr (Α')

 Οι συνδικαλιστές των ταξιτζήδων  είναι το κλασικό δείγμα του κακού ελληνικού συνδικαλισμού.

Προσπαθούν εδώ και χρόνια να κρατήσουν τον κλάδο τους υποβαθμισμένο για να επιβιώσουν οι ίδιοι.

Δεν κάνουν τίποτα για να βελτιώσουν ένα προβληματικό επάγγελμα. Γιατί αν το κάνουν δε θα έχουν λόγο ύπαρξης αφού θα φανεί ακόμη περισσότερο η ανεπάρκεια τους.

Διεκδικούν το μεροκάματο τους από την κοινωνία, που όμως δεν την υπηρετούν σωστά όταν εργάζονται και την τιμωρούν όταν απεργούν.

Έχουν υιοθετήσει μια συμπεριφορά υπεράνω των νόμων. Και την εφαρμόζουν με τρόπο προκλητικό για να την επιβάλουν δια του φόβου.

Εδώ και χρόνια συγκάλυψαν κάθε μαύρη και φοροδιαφεύγουσα συναλλαγή για την αγοραπωλησία των αδειών τους.

Ανέχθηκαν τη μαύρη εργασία στα ταξί τους. Αδιαφόρησαν για τους κακούς τρόπους και την αγενή συμπεριφορά πολλών συναδέλφων τους.

Δε δέχθηκαν καμία επιμόρφωση. Δε σεβάστηκαν κανένα νόμο που δεν τους βόλευε.

Έκαναν διπλές και τριπλές μισθώσεις ενώ απαγορευόταν.

Κινούνταν στις λεωφορειολωρίδες ενώ δεν τους επιτρεπόταν.

Παραβίαζαν τα "ρολόγια" και κορόιδευαν αυτούς από τους οποίους ζητούν σήμερα συμπαράσταση.

Υπερχρέωναν τουρίστες και έκαναν την Ελλάδα διεθνώς ρεζίλι (ακόμα και σήμερα σε όλες τις έρευνες αυτό που οι ξένοι θεωρούν ως χειρότερο στη χώρα είναι τα ταξί!)
Από το άρθρο, «Τελειώνει η ασυδοσία των καουμπόιδων των δρόμων», του Λάμπη Νικολάου newsit 19.7.11

Νυν Υπέρ Πάντων…. η Καρέκλα του Σαμ

Τα «Κατορθώματα» της Κυβέρνησης ΓΑΠ

Τρωκτικά Εθνικών Συμφερόντων (Γ΄)

Για να γίνει κατανοητό το πόσο αβάσιµο και αναίσχυντο είναι το επιχείρηµα περί δηµοσίου συµφέροντος αποδεικνύεται από την ντροπή του Οργανισµού ∆ιαχειρίσεως Ιπποδροµιών Ελλάδος (Ο∆ΙΕ).

Μολονότι ασχολείται µε τον τζόγο των στοιχηµάτων στις ιπποδροµίες και συνεπώς δεν συνδέεται µε κανενός είδους εθνικά και λαϊκά συµφέροντα, τα καταφέρνει να δηµιουργεί τεράστια ελλείµµατα,

* Που τα πληρώνει ο ελληνικός λαός, καθώς έχει εξελιχθεί σε πρυτανείο πληθώρας διορισµένων από τα κόµµατα και τους κάθε χρώµατος συνδικαλιστές.

Τις εκατοντάδες εκατοµµύρια ευρώ ζηµιές του τις πληρώνει ο πράγµατι εργαζόµενος λαός ή και οι άνεργοι χάριν δήθεν του εθνικού συµφέροντος.

∆ανείζεται το κράτος για να καλύπτει τις ζηµιές του Ο∆ΙΕ (που ασχολείται µε τον τζόγο) και σήµερα που σταµάτησε ο δανεισµός περικόπτονται µισθοί και συντάξεις και επιβάλλονται νέοι φόροι για να συνεχίζεται ακόµη η κρατική «διαχείρισή» του.

Μολονότι το φάσµα της χρεοκοπίας τείνει να πνίξει τη χώρα, η κυβέρνηση δεν έχει τολµήσει ακόµη καµία αποκρατικοποίηση, παρά τις αντίθετες επαγγελίες και δεσµεύσεις.

Από το άρθρο, «Τι είναι δημόσιο συμφέρον», του Γιάννη Μαρίνου στο Βήμα 10.7.11

Τρωκτικά Εθνικών Συμφερόντων (Β΄)

Το κύριο επιχείρηµα υπέρ του κρατικού τοµέα είναι ότι αυτός προµαχεί για τα εθνικά συµφέροντα απαλλαγµένος δήθεν από την κερδοσκοπική βουλιµίατου ιδιωτικού.

Σηµαιοφόρος αυτού του ισχυρισµού ο ταλαιπωρήσας και πάλι τον ελληνικό λαό µε διακοπέςρεύµατος πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-∆ΕΗ και η παρέα του κ. Νίκος Φωτόπουλος.

Το πόσο ενδιαφέρεται για τον ελληνικό λαό, που είναι οι καταναλωτές ρεύµατος, το περιγράφει ως εξής το περιοδικό «Σπίγκελ»:

«Από το 1999 το συνδικάτο του πήρε άµεσες και έµµεσες ενισχύσεις του εργοδότη του άνω των 31,3 εκατ.ευρώ.

Άκρως παρανοϊκό. Μόνο τα τελευταία τρία χρόνια πήρε 115.000 ευρώ για διαδηλώσεις κατά του εργοδότη του, της ∆ΕΗ», προς χάριν του ελληνικού λαού προφανώς.

Από το άρθρο, «Τι είναι δημόσιο συμφέρον», του Γιάννη Μαρίνου στο Βήμα 10.7.11

Τρωκτικά Εθνικών Συμφερόντων (Α΄)

Στην αναζήτηση του ποιοι τα φάγανε, ώστε να καταντήσουµε η πιο υπερχρεωμένη και αναξιόπιστη χώρα του κόσµου,

* Ανευρίσκεται κυρίως ο υπερδιογκωµένος, αντιπαραγωγικός, σπάταλος και ζημιογόνος δημόσιος τοµέας.

Φορολογούνται οι έλληνες πολίτες και µας φορτώνουν και µε δάνεια από το εξωτερικό για να συντηρούµε αυτό το παµφάγο κράτος,

* Που ως άλλο τέρας του Φρανκενστάιν δηµιούργησαν οι εκάστοτε ανταλλάσσοντας ψήφους µε διορισµούς και κάθε είδους παροχές και προνόµια πολιτικοί µας.

Οµοίως συµπεριφέρονται και οι στρατιές των µονοπωλιακής δυνάµεως κοµµαταρχών συνδικαλιστών (ο «στρατός κατοχής», όπως τους αποκαλώ) καθώς πρώτοι αυτοί διορίζουν συγγενείς και φίλους.

Από το άρθρο, «Τι είναι δημόσιο συμφέρον», του Γιάννη Μαρίνου στο Βήμα 10.7.11

Το Όχι ΣΑΜ και η.... Επιτυχία ΓΑΠ

Πλατεία..... Indignados

Los Indignados Gr και ο (Global) Εξευτελισμός (B΄)

Kανένα κόμμα και καμιά κοινωνική ομάδα δεν αντιστάθηκε, τριάντα χρόνια τώρα, στον «κοινωνικό μετασχηματισμό» του Aνδρέα Παπανδρέου.

Kαι στη μετασχηματισμένη ελλαδική κοινωνία «όλα επιτρέπονται», όλοι είμαστε ίσοι, όλοι τα δικαιούμαστε όλα.

Tριάντα ολόκληρα χρόνια, όταν ο δαιμονικής ευφυΐας «κοινωνικός μετασχηματισμός» που απεργάστηκε ο Aνδρέας Παπανδρέου,

* Ανασκολόπιζε το ήθος, την παιδεία, την ιστορική συνείδηση, τα αντανακλαστικά συμπεριφοράς των Eλλήνων, η N. Δ. θαύμαζε και ζήλευε.

Aπό το 1981, μέτρα της φεουδαλικής δημοκρατίας, που για πρώτη (ναι) φορά εγκαθιδρύθηκε στη χώρα, είναι οι συμπεριφορές Tσοχατζόπουλου και Πάγκαλου.

Kάτι ανάλογο με τον εκφυλισμό της «αγανάκτησης» στο Σύνταγμα πρέπει να ήταν και η αποκάλυψη που συντελέστηκε,

* Στην Πρώτη Πανελλήνια Συνδιάσκεψη της «Σπίθας» - του κινήματος πολιτών που ενέπνευσε και συγκρότησε ο Mίκης Θεοδωράκης.

Oι αυτόπτες μετέφεραν επίσης εικόνα θλιβερού μπάχαλου, αποκαρδιωτικής μωρολογίας, κοινοτοπιών, κομπορρημοσύνης.

Oι λύσεις κακοφορμισμένων κοινωνικών προβλημάτων χρειάζονται στιβαρή σοβαρότητα και έκτακτη ευφυΐα, μελέτη, εξειδικευμένη εμπειρία, κρυστάλλινη ανιδιοτέλεια.

Από το άρθρο, «H δημοκρατία μας περίγελως της υφηλίου», του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή 3.7.11.

Los Indignados Gr και ο (Global) Εξευτελισμός (Α΄)

Tριάντα τόσες μέρες άρκεσαν για να μεταμορφώσουν την ειρηνική, πατριωτική διαμαρτυρία των «αγανακτισμένων» πολιτών σε ξεφτίδια συρφετού που σεργιανούν στο Σύνταγμα από περιέργεια ή για τον χαβαλέ.

Oι μικροπωλητές, ίσως πια περισσότεροι από τους διαμαρτυρόμενους, δίνουν την αίσθηση ότι η έκρηξη προσφέρθηκε ανεμπόδιστα σε εμπορική εκμετάλλευση-

* Ακόμα και πλανόδιοι ακροβάτες, μαζί με τους σουβλατζήδες, τους κουλουρτζήδες

* Και όσους προμήθευαν τα «υλικά» της διαμαρτυρίας (σφυρίχτρες, φακούς λέιζερ, σημαιούλες) έσπευσαν να σκυλεύσουν την «αγανάκτηση».

Nτεκόρ, τα άθλια τσαντίρια όσων εκφράζανε και με επιτόπιο ύπνο την οργή τους για το «σύστημα»,

* Ώστε η πλατεία να γίνεται πιστή εικόνα γυφτοπάζαρου - γυφταριό, τσιγγαναριό.

Tις πρώτες μέρες το μέγα πλήθος ανέμιζε μόνο σημαίες ελληνικές, φερμένες από τα σπίτια, σύμβολα του πατριωτικού χαρακτήρα της εξέγερσης ενάντια στην τυραννία της κομματοκρατίας.

Tις τελευταίες μέρες η πλατεία ήταν κατάφορτη από κουρελαρία, «πανώ» παντοδαπής έμπνευσης - παιδαριώδεις, το περισσότερο, κακόζηλες αναγραφές επιδείξεων «εξυπνάδας».

O εκπασοκισμένος (συνειδητά ή ανεπίγνωστα) Eλλαδίτης τα ξέρει όλα, αποφαίνεται για τα πάντα, έχει «λύσεις» για κάθε πρόβλημα.

Tελικά η φτωχολογιά του Kαΐρου αποδείχτηκε όχι μόνο πιο ανθεκτική,

* Γι' αυτό και πιο τελεσφόρα,

* Αλλά κυρίως με υπέρτερη αρχοντιά στον ξεσηκωμό της από τους επήλυδες (με συνοπτικές διαδικασίες αστούς) του αττικού λεκανοπέδιου.

Από το άρθρο, «H δημοκρατία μας περίγελως της υφηλίου», του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή 3.7.11

Το Αυγό του Φιδιού-Κουκου(λοφόρου) (Β΄)

Σταδιακά επέδρασε στο «κίνημα» και το λεγόμενο  «πέσιμο» επικράτησε πρώτα στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και στη συνέχεια υιοθετήθηκε από τα κόμματα της ριζοσπαστικής και δογματικής Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε το πέσιμο και το ΚΚΕ υιοθέτησε την λογική της «ανυπακοής» και αργότερα μέσω του ΠΑΜΕ τις δυναμικές συγκρουσιακές κινητοποιήσεις στα λιμάνια και αλλού.

Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ώριμο φρούτο της καλλιεργηθείσας επί χρόνια μεγάλης αντίθεσης.

Είναι κοινό μυστικό άλλωστε ότι από εκείνες τις οργισμένες συγκρούσεις του Δεκέμβρη,

* Ξεπήδησαν οι νέες δυνάμεις της τρομοκρατίας, η Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς και άλλες οργανώσεις.

Έκτοτε πολλές ήταν οι εκδηλώσεις οργανωμένης και μαζικής βίας.

Κακά τα ψέματα, η βία ενυπάρχει στο «κίνημα», είναι εντός του «κινήματος», δεν είναι εκτός, ούτε μπορεί να αποκοπεί όπως πολλοί νομίζουν.

Και σίγουρα δεν είναι προϊόν της δράσης των αρχών ασφαλείας, όπως ορισμένοι ανοήτως πιστεύουν.

Αυτά περί προβοκατόρων έχουν ειπωθεί και σε άλλες περιπτώσεις και ιστορικά κατερρίφθησαν.

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Όσο κι αν οι «ειρηνικοί» της πλατείας θέλουν να απαλλαγούν απ' αυτήν,

* Γνωρίζουν ότι είναι εκεί δίπλα τους στις συνελεύσεις, στις συζητήσεις και στις αναζητήσεις τους.

Από το άρθρο, «Η βία εντός...», του Αντώνη Καρακούση στο Βήμα 30.6.11

Το Αυγό του Φιδιού-Κουκου(λοφόρου) (Α΄)

Όσοι περιστασιακά παρακολουθούν την πολιτική και κοινωνική διεργασία στη χώρα μας δεν συνήθως απορούν με τα βίαια γεγονότα και τις πολεμικές συγκρούσεις που αυτές τις ημέρες εξελίσσονται στην πλατεία Συντάγματος και στους γύρω δρόμους.

Οι πιο συντηρητικοί και μαζί τους τα πάντα έκπληκτα δελτία των ''8'' τα βάζουν με την Αστυνομία, που υποτίθεται δεν κάνει καλά τη δουλειά της.

Οι της Αριστεράς πάλι - όλων των αποχρώσεων - αποδίδουν, κατά τη συνήθη συνωμοσιολογική προσέγγισή τους, την ασκούμενη από διαδηλωτές βία,

* Στις δυνάμεις ασφαλείας, οι οποίες σύμφωνα με την θεωρία τους «εισχωρούν και καθοδηγούν τις ομάδες των ''κουκουλουφόρων'' με σκοπό να διαλύσουν το μαζικό κίνημα».

Ωστόσο, παραγνωρίζουν όλοι ότι από την εποχή του 2002 και εντεύθεν, υπό την επίδραση διαφόρων διεθνών γεγονότων,

* Διαμορφώθηκε και εδώ περιβάλλον τέτοιων συγκρούσεων με την Αστυνομία.

Οι διαθέτοντες μνήμη δεν μπορούν παρά να θυμούνται τον χαρακτήρα των αντιαμερικανικών διαδηλώσεων κατά του δεύτερου πολέμου στο Ιράκ

* Και αργότερα την αναπτυχθείσα από αυτόνομες φοιτητικές ομάδες «κινηματική» λογική, η οποία έφερε τις συγκρούσεις με την Αστυνομία στους δρόμους.

Αργότερα με αφορμή τη συνταγματική μεταρρύθμιση και την αλλαγή του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια,

  

* Εκείνη η «κινηματική» λογική της σύγκρουσης επικράτησε στους δρόμους και γενικεύθηκε στα πανεπιστήμια.

Από το άρθρο, «Η βία εντός...», του Αντώνη Καρακούση στο Βήμα 30.6.11

Η Πλατεία της Μαϊμούς και της Ξευτίλας (Γ΄)

Τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ γκρίζα στην πλειοψηφία τους πηγαίνοντας με το «ρεύμα» Μπάτσοι – Γουρούνια – Δολοφόνοι,

* Ωρύονται για το παρακράτος της Αστυνομίας και τα Χημικά που έριξαν.

Μάλλον η αστυνομία θα έπρεπε να αντιμετωπίζει τη βία των λοστών, πετρών και μολότοφ με… λουκουμόσκονη, ή

* Να άφηνε τους Κούκου να καταργήσουν τη Βουλή αφήνοντας τους να μπουκάρουν μέσα.

Είναι προφανές ότι (τελικά) οι ενέργειες των μαϊμούδων αγανακτισμένων, που καπελώνουν τη μάζα της πλατείας είχαν σκοπό:

* Να μην αφήσουν να λειτουργήσει η Βουλή και να,

* Διευκολύνουν τους Κούκου (έμμεσα ή άμεσα) να τα κάνουν λίμπα και να ενοχοποιηθεί… η αστυνομία.

Η πραγματική δύναμη του κάθε Πραγματικού Αγανακτισμένου είναι η Ψήφος του.

Μπορεί με την ψήφο του να στείλει στον Αγύριστο τους Άχρηστους πολιτικούς της μεταπολίτευσης!

Όμως και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις φέρουν τα 2 «κόμματα εξουσίας» στο 42-43%, που με αναγωγή αδιευκρίνιστης ψήφου πάει στο 62-65%....

BUENAS NOCHES  INDIGNADOS…. MAIMOUDES!

Η Πλατεία της Μαϊμούς και της Ξευτίλας (Β΄)

Τελικά στην Ελλάδα της (μαϊμούς) δημοκρατίας της μεταπολίτευσης δεν υπάρχει ούτε Γνήσια διαμαρτυρία.

Η πιο γνωστή καραμέλα της αριστερής υποκουλτούρας είναι η προβοκάτσια των Κούκου(λοφορων) που συνεργάζονται…. με την αστυνομία για να διαλύσουν τις «γνήσιες» διαδηλώσεις του λαού.

Άρα υπάρχει ένα διαχρονικό πρασινο-γαλάζιο παρακράτος υπό την αστυνομία από εμφανίσεως των αντιεξουσιαστών Κούκου;

Άραγε ο «αντιεξουσιαστής» και άσχετος υπουργός Παπουτσής είναι… εγγονός του Γκοτζαμάνη;

Μα οι Κούκου, οι περισσότεροι γνωστοί, έχουν συλληφθεί κατ’ επανάληψη και βγαίνουν έξω χάριν της θολο-αριστερής δικηγορίας κοινοβουλευτικής και μη.

Αυτό που μένει είναι να δοθούν τα ονόματα και οι φωτογραφίες των Κούκου στα ΜΜΕ.

Ή μήπως υπάρχει αντίρρηση από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (αριστερο-αναρχο-αντεξουσιαστων) εγκληματιών;;

Οι Κούκου καταστρέφουν, κλέβουν, εγκληματούν και διασύρουν τη χώρα σε όλο τον κόσμο για χρόνια.

Αφού (τελικά) δεν φυλακίζονται, τουλάχιστον δεν τους αξίζει ο δικός τους δημόσιος διασυρμός;  

Η Πλατεία της Μαϊμούς και της Ξευτίλας (Α΄)

Από την αρχή οι «αγανακτισμένοι» της πλατείας ξεκίνησαν ως εισαγόμενο κίνημα, απομίμηση εκείνου των Ισπανών Indignados, δηλαδή κίνημα Μαϊμού.

Τάχα οι Ισπανοί τους έλεγαν ξυπνήστε….. Και στο τέλος ξύπνησαν και οι Έλληνες….. μαϊμουδίζοντας.

Οι Ισπανοί, που είναι σοβαρός λαός, κατάλαβαν από νωρίς, πριν διάφοροι «περίεργοι» τους εκμεταλλευτούν ποικιλοτρόπως, ιδίως με βίαια επεισόδια, και σταμάτησαν την ΠΛΑΤΕΙΑ.

Οι Greek maimoudes συνεχίζουν, ακόμα κι ας καταστρέφεται το κέντρο της Αθήνας (ΜΟΝΟ;;)  από τους ανεγκέφαλους ΚΟΥΚΟΥ(λοφόρους);

Οι Κούκου εμφανίζονται λέει από το πουθενά?!

Μα κανονικά εμφανίζονται σαν αγανακτισμένοι (με σακίδια), και βάζουν-βγάζουν κουκούλες και βαριοπούλες και άλλα "υλικά οικοδομών".

Το λυπηρό είναι ότι οι maimoudes Indignados καπελώνουν τους πραγματικά διαμαρτυρόμενους Έλληνες,

 

* Για το χάλι που μας έχει φτάσει το ΑΧΡΗΣΤΟ πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης.

Είναι πολύ πιθανό και μη ΚΟΥΚΟΥ να προβαίνουν στο "θεάρεστο" έργο της καταστροφής.

Το Πλήθος, η Μάζα ανθρώπων, είναι άμορφη, είναι ένας ζωικός  ζελές, που δεν ελέγχεται και εύκολα κατευθύνεται σε πράξεις καταστροφής. 

Διαγωνισμός… Φαλιρίσματος (B΄)

Δυστυχώς το κυβερνών κόμμα δεν αντιλαμβάνεται ότι θα ήταν πιο έντιμο να απολύσει μερικές χιλιάδες υπαλλήλους του ευρύτερου δημόσιου τομέα από το να πιέσει με νέους φόρους τους πάντες.

Ακόμη και πολιτικά θα ήταν πιο εύκολο να το πουλήσει, αλλά δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ φοβάται τους συντρόφους και πελάτες του.

Πάνω απ’ όλα αυτά, έχουμε μια πολιτική τάξη που κοροϊδεύει τον εαυτό της, την κοινωνία και, όποτε μπορεί, τους ξένους.

Αρχικώς εδέχθη το πρώτο Μνημόνιο και τη συνταγή της τρόικας, όπως περίπου εδέχθησαν να υπογράψουν τη συνθηκολόγηση οι Ελληνες στρατηγοί που παρέδωσαν την Αθήνα στους Γερμανούς.

Τώρα δεν πιστεύει στο νέο Μνημόνιο, δεν θεωρεί ότι μπορεί να υλοποιηθεί, δεν καίγεται να το εφαρμόσει, αλλά θεωρεί πως είτε θα ξεγελάσει τους κουτόφραγκους είτε θα μας σώσουν γιατί δεν έχουν καμία άλλη επιλογή.

Τι γίνεται, όμως, παράλληλα; Στο εξωτερικό ένα διευρυνόμενο τμήμα του ευρωπαϊκού κατεστημένου καταλήγει στο συμπέρασμα πως «ήταν λάθος να μπει η Ελλάδα στο ευρώ»

* Και πως «οι Ελληνες είναι εντελώς άλλη περίπτωση και από τους Πορτογάλους και από τους Ιρλανδούς».

Το φθινόπωρο θα έχουν φτάσει στα όριά τους και κάποιοι θα αρχίσουν να φωνάζουν πως «οι Έλληνες είχαν τρεις ευκαιρίες και τις έχασαν».

Θα έχουν άλλωστε δει ότι το κυβερνητικό προσωπικό δεν μπορεί, το κράτος και η κοινωνία δεν θέλουν και πως δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας των δύο μεγάλων κομμάτων.

Ίσως όμως τα καταφέρουμε εντέλει να τους... πείσουμε έως το φθινόπωρο ότι «μέχρι εδώ μπορούμε». 

Άλλωστε η μεσαία τάξη θα έχει έως τότε ξεσηκωθεί, οι λαϊκιστές θα παίζουν με μαεστρία την «πατριωτική» χορδή μας και θα είναι σαφές πως το νέο Μνημόνιο απλώς δεν υλοποιείται.

Εκεί θα έλθει η στιγμή της αλήθειας, και για εμάς και για τους έξω.

Από το άρθρο, «Συμμαχία απροθύμων», του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή 26.6.11.

Διαγωνισμός… Φαλιρίσματος (Α΄)

Ίσως τελικά να είναι γραφτό μας να χρεοκοπήσουμε.

 Υπάρχουν στιγμές που διαισθάνεται κανείς πως η άτυπη συμμαχία των δυνάμεων που μας ωθούν σε αυτή την κατεύθυνση είναι πολύ ισχυρή και δεν παλεύεται.

Αρχικώς επρόκειτο για μια ετερόκλητη συμμαχία που περιελάμβανε:

*Αντιευρωπαϊκά στοιχεία από την Αριστερά έως τα πολύ αντιδραστικά στοιχεία της Εκκλησίας.

* Το βαθύ συνδικαλιστικό κράτος που δίνει μάχη για τη διατήρηση ενός μη βιώσιμου στάτους κβο. 

* Πολιτικούς που δεν θέλουν να είναι πολιτικοί χωρίς χρήμα ή δουλειές για να μοιράσουν.

* Μέσα ενημέρωσης τα οποία λαϊκίζουν φρικτά επειδή κάποιος που λαϊκίζει περισσότερο τους κέρδισε τρία βράδια σε τηλεθέαση.

* Χρεοκοπημένους επιχειρηματίες που θέλουν είτε να κρύψουν τη δική τους χρεοκοπία μέσα στο γενικό κακό είτε να μας αγοράσουν φτηνά με όσα (κλεμμένα) έβγαλαν έξω.

* 50άρηδες συνταξιούχους ΔΕΚΟ ή 60άρες άγαμες κόρες που παίρνουν σύνταξη ενάντια σε κάθε λογική.

Αυτοί μας ωθούσαν στη χρεοκοπία γιατί έχουν συμφέρον να μη σωθεί, να μην αλλάξει και να μην εξορθολογισθεί η χώρα μας.

Έχουν όμως προστεθεί ενδιαμέσως άλλα κομμάτια της κοινωνίας, λόγω των τραγικών λαθών της κυβέρνησης.

Πρώτα απ’ όλα οι άνεργοι οι οποίοι πείθονται εύκολα ότι για όλα φταίει το Μνημόνιο και δεν βλέπουν, γιατί κανείς δεν το εξηγεί, τι θα χάσουν αν χρεοκοπήσουμε.

Τώρα προστίθεται μια μεσαία τάξη που έχει δουλέψει σκληρά, έχει ματώσει για να βάλει τα παιδιά της στα ιδιωτικά σχολεία και να μαζέψει πέντε δεκάρες στην άκρη.

Η τάξη αυτή βλέπει να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια της και δικαίως θυμώνει, γιατί στο κάτω κάτω είναι ο μεγάλος χαμένος της κρίσης και του σπάταλου κράτους που στραγγάλισε την οικονομία.

Από το άρθρο, «Συμμαχία απροθύμων», του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή 26.6.11.

«Σωτήρες» Εντός και Εκτός Βουλής

ΔΕΗ (Δημόσια Επιχείρηση Ημών) των Συνδικάλων

Εδώ και πολλά χρόνια οι διοικήσεις των ΔΕΚΟ ήταν όμηροι των συνδικαλιστών, συχνά και με τον νόμο.

Η συνδιοίκηση με τα συνδικάτα είχε γίνει καθεστώς και μαζί με αυτήν η ασυδοσία, η σπατάλη και η διαφθορά.

Η έννοια των ΔΕΚΟ (Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών) διαστρεβλώθηκε και από μέσα και από έξω, όπως και τόσες άλλες έννοιες στην Ελλάδα.

Ξεχάστηκε ο σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκαν και η μόνη συζήτηση γύρω από τη λειτουργία τους αφορά πλέον τις θέσεις εργασίας, τις αποδοχές και τα «κεκτημένα» των απασχολουμένων.

Καμία κουβέντα για το «προϊόν» που παράγουν, την ποιότητα, το κόστος του ή την ωφέλεια που έχουν ή δεν έχουν οι πολίτες.

Όλες οι ενδείξεις, οι πληροφορίες και τα σκάνδαλα ή σκανδαλάκια που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στη ΔΕΗ, στη μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας, το κακό έχει παραγίνει.

Εκεί οι συνδικαλιστές έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω από τη συνδιοίκηση και έχουν επιβάλει καθεστώς συνιδιοκτησίας.

Επικαλούνται την υπεράσπιση των περιουσιακών στοιχείων του λαού, αλλά λειτουργούν σαν ανάλγητα αφεντικά.

Κόβουν το ρεύμα ταλαιπωρώντας τον κόσμο γιατί δεν θέλουν να χάσουν προνόμια και να βάλουν σε κίνδυνο συμφέροντα που εξυπηρετούνται από το σημερινό καθεστώς. 

Θα είναι ντροπή για τη χώρα να επιβάλουν τον νόμο τους οι Φωτόπουλοι για άλλη μία φορά. 

Από το άρθρο, «Στο έλεος του Φωτόπουλου», του Ά. Στάγκου στην Καθημερινή 23.6.11.

GAP & BENI – BENI & GAP?!

Η «Παραίτηση» ΓΑΠ και το «Διάγγελμα»?!