..Αντιμνημονιακή... Ρύπανση

Ορολογία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ:
Αντιμνημονιακή Πολιτική = Σχίσιμο Μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο = Υπογραφή 3+ Μνημονίων!
(+ = Έξτρα Μέτρα μετά το 3ο μνημόνιο)
Ρύπανση Σαρωνικού = Ποια Ρύπανση; = Κάνετε Μπάνια!

Και Άχρηστοι και Γελοίοι.

Η Κατίνα του.. Μαξίμου

Κτύπησε με.. κατάρες ο (χολέρας) σύμβουλος.. στρατηγικής! (κολλητός του Τσίπρα τον διόρισε ο ίδιος), Καρανίκας κατά της εταιρείας που έχει αναλάβει την εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική.

Αυτή είναι η... Κατίνα του γραφείου του πρωθυπουργού, ο άχρηστος που πληρώνεται (από όλους μας) για να γράφει... κατάρες!

Της... Παιδείας

Στην εκπαίδευση έχει διαπραχθεί το μεγαλύτερο έγκλημα από τη μεταπολίτευση και μετά. Μεγαλύτερο και από αυτό της οικονομίας. Φτιάξαμε και συντηρούμε ένα παρανοϊκό σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια που παράγει υποψήφιους-ρομπότ παπαγαλίας για να γιγαντώνεται η παραπαιδεία. Κάναμε τα πανεπιστήμια χώρους εγκληματικότητας συντηρώντας το αναχρονιστικό «άσυλο» που μετατράπηκε σε ασπίδα για κάθε λογής παραβατικότητα. Και τους στερούμε τη δυνατότητα να επιλέγουν τα ίδια τους φοιτητές τους. Και για να μη μπορεί τίποτα να διαταράξει αυτό το έγκλημα απαγορεύσαμε τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων – μόνοι εμείς σε ΟΛΗ την Ευρώπη- ώστε να μη μπορέσει ο ανταγωνισμός να ανατρέψει τον παραλογισμό.

Και η σημερινή κυβέρνηση –όπως και πολλές προηγούμενες- υποσχέθηκε την κατάργηση των πανελλαδικών. Δεν το τόλμησε. Ο αρμόδιος υπουργός περιφέρει αυτές τις ημέρες ένα σχέδιο απ΄ τα παλιά. Ίδια φιλοσοφία με πιο πολλές εξετάσεις άρα πιο πολύ φροντιστήριο. Καμία σχέση με όσα υποσχέθηκε. Καμία περίπτωση να ξεφύγει η παιδεία από το τέλμα της. Συντήρηση του ίδιου συστήματος που το κόμμα του τόσο έχει επικρίνει και ως αντιπολίτευση όσο και ως κυβέρνηση!  

Που είναι η κατάργηση των πανελλαδικών; Που είναι αυτοτέλεια των ΑΕΙ ώστε να επιλέγουν τα ίδια τα κριτήρια εισαγωγής στις σχολές τους; Που είναι ο περιορισμός της παραπαιδείας;

Άλλωστε στην Ελλάδα της κρίσης δεχόμαστε ακόμη να μην έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια. Έτσι όσες οικογένειες έχουν ακόμη τη δυνατότητα, στερούνται ότι μπορούν για να στείλουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό. Πληρώνουν πολλά χρήματα που δε μένουν στη χώρα. Δε δημιουργούν εδώ θέσεις εργασίας. Δεν παράγουν εδώ φόρους. Δεν εξελίσσουν εδώ τη γνώση. Δεν κρατούν εδώ τα παιδιά.

Το παράδειγμα της Κύπρου είναι χαρακτηριστικό. Δημιούργησε ένα μεγάλο ιδιωτικό πανεπιστήμιο που ήδη ελκύει χιλιάδες Έλληνες φοιτητές αλλά και μεγάλο αριθμό παιδιών από τη Μέση Ανατολή που πηγαίνουν εκεί αντί της Αγγλίας. Τεράστιο και πολυεπίπεδο το κέρδος της.
Από το άρθρο, "Παιδεία Το έγκλημα συνεχίζεται…", του Νίκου Ευαγγελάτου newsit.gr 30.8.17.

Η (Διαχρονική) ΠΑΣΟΚοποίηση του "Σοφού" Λαού

Συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ με την περίφημη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη. Η 3η Σεπτέμβρη είναι συνυφασμένη με την ηθική, κοινωνική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία της χώρας μετά τη μεταπολίτευση. Η ιστορία της Ελλάδας στη μεταπολίτευση αποτελεί υπόδειγμα του που μπορεί να καταλήξει μια χώρα που αφεθεί στη δημαγωγία και το λαϊκισμό.

Το βασικό χαρακτηριστικό του Παπανδρεϊκού σοσιαλισμού ήταν η δημαγωγία, η υπόσχεση των πάντων σε όλους με στόχο της κατάληψη της εξουσίας...

Είναι αλήθεια πως αλώθηκε και το αυταρχικό μεταπολεμικό κράτος της Δεξιάς το οποίο ήταν κλειστό και εχθρικό για τη μισή κοινωνία. Το κράτος όμως δεν αναδιοργανώθηκε σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή βάση. Την θέση ισχύος που ασκούσε μεταπολεμικά το παρακράτος της δεξιάς την κατέλαβε και την ασκούσε το παρακράτος αυτών που λυμαίνονταν το δημόσιο με βασικό ιμάντα ένα κατ’ επίφαση συνδικαλισμό στο δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Τις δημόσιες υπηρεσίες και τις ΔΕΚΟ τις διοικούσαν ουσιαστικά οι συνδικαλιστές, με το αζημίωτο φυσικά. Τα σκάνδαλα με τα ταμεία της ΓΕΝΟΠ και του συνδικάτου των ΕΛΤΑ, ή του συνδικαλιστή του «Σωτηρία» που ζητούσε μίζα για να μην κινητοποιήσει τους εργαζόμενους εναντίον απόφασης της διοίκησης αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. Συνδικαλισμός στον ιδιωτικό τομέα δεν υπάρχει γιατί άλλο ένα κατόρθωμα του ελληνικού σοσιαλισμού ήταν να καταστραφεί ο ιδιωτικός τομέας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου πέτυχε τη διάχυση της διαφθοράς του παλιού πελατειακού κράτους της Δεξιάς, που αφορούσε ένα σκληρό πυρήνα περί την εξουσία, σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό και την υπόλοιπη κοινωνία.

Στην Ελλάδα ο σοσιαλισμός εφαρμόστηκε όχι σαν αναδιάταξη του παραγωγικού ιστού με κυβερνητικό σχέδιο και αναδιανομή του εισοδήματος, αλλά με αναδιανομή της διαφθοράς και του παρασιτισμού επί των δανεικών του δημοσίου χρέους και των επιδοτήσεων της ΕΟΚ.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε το χρέος κοντά στο 25% του ΑΕΠ και πριν το 1985 το εκτόξευσε στο 114%. Τρία χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας και την διάλυση της οικονομίας, το 1985, η χώρα βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ανέθεσαν στο Σημίτη δυο χρόνια να συμμαζέψει την οικονομία. Μόλις το κατάφερε είπε το περίφημο «Τσοβόλα δώστα όλα...».

Ο Ανδρέας Παπανδρέου διέπρεψε ως «Παπατζής» και εξελέγη με συνθήματα όπως έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ και μόλις κέρδισε την εξουσίας δεν έπραξε τίποτα από τα δυο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε μια χώρα με αύξηση του ΑΕΠ πάνω από 3%, ρυθμό υψηλότερο από το μέσο όρο της ΕΟΚ και παρά την είσοδο επιδοτήσεων και τη μείωση της τιμής του πετρελαίου μετά τη δεύτερη πετρελαϊκή κρίση και κατάφερε σε όλη τη δεκαετία να εμφανίσει μέσο ρυθμό 1,7% έναντι 2,7% της ΕΟΚ.

Επί των κυβερνήσεών του στη δεκαετία του ’80 ξεθεμελιώθηκε ολόκληρος ο παραγωγικός ιστός της χώρας που είχε δημιουργηθεί μεταπολεμικά. Τους ανέργους των εργοστασίων που έβαζαν λουκέτο τους προσλάμβαναν στο δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο. Για το λόγο αυτό οι δημόσιες δαπάνες από 30% του ΑΕΠ το 1980 έφτασαν στο 50% του ΑΕΠ το 1990, βάζοντας τη βάση της σημερινής χρεοκοπίας... Κατά την πρώτη δεκαετία διακυβέρνησης ο πληθωρισμός της Ελλάδας κινούνταν σε επίπεδα τριπλάσια του μέσου όρου της ΕΟΚ. Η δραχμή υποτιμήθηκε κατά 30% σε δυο υποτιμήσεις, εξανεμίζοντας την αγοραστική δύναμη των συνταξιούχων και των μισθωτών, προς όφελος της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας (κρατικοδίαιτης επί το πλείστον) που διέθεταν σκληρό συνάλλαγμα.

Η μεγαλύτερη καταστροφή που επέφερε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην ελληνική κοινωνία ήταν η κοινωνικοποίηση της διαφθοράς και η διεύρυνση της ανοχής σε αυτήν.

Τα οικονομικά σκάνδαλα ήταν στην ημερήσια διάταξη, ενώ ιστορική θα μείνει η φράση του Α.Π. για την ανεκτικότητα στο δωράκι των 500 εκατ. που έδωσε στον εαυτό του ο τότε διοικητής της ΔΕΗ Μαυράκης, ο οποίος απαλλάχθηκε με βούλευμα.

Ο ίδιος και τα στελέχη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ ήταν ιθύνοντες νόες για μεγάλα σκάνδαλα όπως αυτό του Πώποτα και του Κοσκωτά. Γνωστή επίσης είναι η υπόθεση της ροζ βίλας, όπου ο πρωθυπουργός απέκτησε βίλα ακριβότερη από αυτή που μπορούσε να δικαιολογήσει το πόθεν έσχες του. Για να «κουκουλωθεί» το θέμα παρουσιάστηκαν κάποιοι εικονικοί δανειστές, μεταξύ αυτών και ο σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, που προτάθηκε από τη Νέα Δημοκρατία.

Το κύμα διαφθοράς του ΠΑΣΟΚ και η παρασιτική κρατικοδίαιτη νοοτροπία εξαπλώθηκαν σιγά-σιγά σε όλο το πολιτικό σκηνικό και αποτελούν μέχρι σήμερα κυρίαρχο χαρακτηριστικό του. Η συντηρητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας ήρθε στην εξουσία ανταγωνιζόμενη μόνο το ΠΑΣΟΚ σε δημαγωγία και διαφθορά. Σημαντικό μεγάλο μερίδιο διαφθοράς εκμεταλλεύτηκε και η υπόλοιπη αριστερά, κυρίως μέσω της ισχύος της στα συνδικάτα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαλε τη βάση της χρεοκοπίας της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Το έργο ολοκλήρωσε η κυβέρνηση Καραμανλή του νεώτερου που άφησε την ήδη νοσούσα κατάσταση ανεξέλεγκτη σε διορισμούς και ρουσφέτια. Την περίοδο Καραμανλή ο Βύρων Πολύδωρας ίδρυσε την αγροφυλακή προκειμένου να διοριστούν τα δικά τους κομματικά παιδιά, ενώ ο Προκόπης Παυλόπουλος καταστρατήγησε με την προσωπική συνέντευξη και τη μονιμοποίηση εκτάκτων τις εξετάσεις.

Στα θετικά του Ανδρέα Παπανδρέου λογίζουν την άλωση του απολυταρχικού κράτους της δεξιάς. Το κράτος αυτό όμως το διαδέχθηκε το πελατειακό κράτος της «κλεφτουριάς» και ως εκ τούτου ενοχικό και ανίκανο να επιβάλει το νόμο. Το κράτος που παρέδωσε τα κλειδιά σε άρπαγες συνδικαλιστές, το κέντρο της πρωτεύουσας σε λαθρομετανάστες και τα πανεπιστήμια σε συμμορίες αργόσχολων και εγκληματιών.

Τέλος, θα αδικούσαμε το ΠΑΣΟΚ για τις κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων σε μια περίοδο που όλα τα ανεπτυγμένα έθνη αποκρατικοποιούσαν. Τις κρατικοποιήσεις τις ξεκίνησε ο Κ. Καραμανλής, όταν σε ένα βράδυ έκανε την μεγαλύτερη κρατικοποίηση όλων των εποχών. Του ομίλου Ανδρεάδη.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ είναι πολιτικά νεκρό, με τα ορφανά του να μαλώνουν για τα ράκη του και το μεγαλύτερο μέρος να έχει κάνει μετάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ, που νομίζει πως μπορεί να εκφράσει κάτι καινούργιο με ό,τι πιο παλιό και φθαρμένο διαθέτει η ελληνική κοινωνία σε ανθρώπους και ιδέες.

Η νοοτροπία ΠΑΣΟΚ έχει κάνει μετάσταση και στη ΝΔ και όλο το πολιτικό σκηνικό. Αυτός είναι ο λόγος που σπάνια κάποιος σήμερα συναντά πολιτικό που λέει τα πράγματα ως έχουν. Στην συντριπτική πλειοψηφία έχουν μετατραπεί σε ένα κοπάδι δημαγωγών που το μόνο που έχουν μάθε είναι να διορίζουν και να μοιράζουν κρατικά λεφτά έναντι ψήφων.

Αυτός είναι ο λόγος που οι έχοντες στοιχειώδη σοβαρότητα αποφεύγουν να ασχοληθούν με την πολιτική.

Η 3η Σεπτέμβρη σαράντα χρόνια μετά μόνο για ημέρα πένθους προσφέρεται, σύντροφοι...

Από το άρθρο, "Μόνο για ημέρα πένθους προσφέρεται η 3^η Σεπτέμβρη, σύντροφοι...", 3.9.17 capital.gr.

Τα Νούμερα του Υπαρκτού.. ΑστοΚομμουνισμού

Η ελευθερία για την Αριστερά είναι σαν το καρούμπαλο στο κρανίο του κ. Δουζίνα: Δεν χρειάζεται, θα μπορούσε να μην υπάρχει. Και, τέλος πάντων, όσο έχεις μαλλιά το σκεπάζεις. Τι γίνεται όμως όταν είσαι τελείως φαλακρός, όπως η Αριστερά μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού; (Διότι η ανελευθερία μαζί με τη φτώχεια ήσαν τα βασικά αίτια της πτώσης.)

Η αδυναμία αυτή φανερώνεται στις λίγες αράδες που ο Κ. Δουζίνας αφιερώνει όλες κι όλες στο ερώτημα περί ελευθερίας, σε περισπούδαστο, δισέλιδο άρθρο στην «Αυγή», με θέμα την υπεράσπιση του κομμουνισμού. Γράφει: «Ελευθερία δεν σημαίνει να αγοράζεις ή να κάνεις ό,τι θέλεις. Δεν απορρέει από την ιδιοκτησία ή την ατομική ασυδοσία. Πρέπει λοιπόν να υποστηρίξουμε πρακτικά, με μέτρα και πολιτικές, την ερμηνεία της ελευθερίας ως ατομικής και συλλογικής αυτονομίας αντί της επιλογής περιορισμένων και προαποφασισμένων καταναλωτικών αγαθών». Μπούρδες, πολύ απλά. Μπούρδες, επειδή δεν έχει να πει τίποτε το σαφές. 

Κακά τα ψέματα, όσο και αν ο Σλαβόι Ζίζεκ είναι ένας ψυχοπαθής, δεν παύει να είναι ο μόνος που αναγνωρίζει ότι η ελευθερία, όπως την εννοούμε στη Δύση, είναι εμπόδιο στην εφαρμογή του σοσιαλισμού. Είναι ο μόνος που αντιμετωπίζει ευθέως το πρόβλημα (δεν έχει κανένα πρόβλημα με την επαναστατική βία, δεν κουράζεται να το λέει συνεχώς), χωρίς ανούσιες βερμπαλιστικές ακροβασίες. Γι’ αυτό και είναι σταρ στον χώρο της αριστερής παλαβομάρας, ενώ ο Κ. Δουζίνας δεν είναι καν υπουργός στην κυβέρνηση.

Την ίδια αδυναμία να κατανοήσει την ελευθερία παρουσιάζει, βεβαίως, και η τρομερή κ. Αυλωνίτου. Αλλά πόσο πιο χαριτωμένα την παραδέχεται, έστω και ακουσίως! «Τα καθεστώτα αυτά», έλεγε τις προάλλες, «δεν σκότωναν μαύρους, ομοφυλόφιλους κ.ά. Στο κάτω κάτω, αν ήσουν με το καθεστώς δεν σε πείραζαν». Ομοφυλόφιλους, ναι, δεν σκότωναν· τους έστελναν στα γκουλάγκ – εκτός αν συνέβαινε ο ομοφυλόφιλος να είναι πολύτιμος για τη βιτρίνα του καθεστώτος, όπως π.χ. ο πιανίστας Σβιατοσλάβ Ρίχτερ. Μαύρους, πράγματι, δεν σκότωσαν ούτε και Ινδιάνους, διότι δεν είχαν από αυτούς. Σκότωσαν κατά κόρον, όμως, Λιθουανούς, Πολωνούς, Γερμανούς, Τατάρους, Τσετσένους, Κοζάκους κ.λπ. Τους μετέφεραν με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούσαν οι ναζί για τα θύματά τους, δηλαδή στοιβαγμένους σαν ζώα σε βαγόνια που προορίζονταν για ζώα. Η διαφορά είναι ότι δεν τους οδηγούσαν σε στρατόπεδα για να τους εξοντώσουν εκεί με χημικά μέσα, οι κομμουνιστές τούς παρατούσαν κάπου στη Σιβηρία και άφηναν τα υπόλοιπα στα στοιχεία της φύσεως. (Πρωτοπόροι και στην οικολογία, οι σταλινικοί...).

Όμως, η ξεχωριστή αξία της δήλωσης βρίσκεται στην αφέλεια της παραδοχής ότι «αν ήσουν με το καθεστώς δεν σε πείραζαν». Μα, αυτό ακριβώς είναι η ελευθερία: να μπορείς να διαφωνείς και να μη χρειάζεται να το κρύβεις, επειδή η ζωή σου θα απειληθεί αν το τολμήσεις. Πού να το καταλάβει, όμως, αυτό η κ. Αυλωνίτου; Την ευχαριστούμε, ωστόσο. Με την απύθμενη ανοησία της μας βοήθησε να καταλάβουμε ποια ακριβώς είναι η σχέση της Αριστεράς με την ελευθερία – καλύτερα, πάντως, από τον Κ. Δουζίνα...
Από το άρθρο, «το καρούμπαλο», του Στέφανου Κασιμάτη kathimerini.gr 29.8.17.

Τα.. Καλά Εγκλήματα του Κόκκινου Φασισμού

Τ​​ο πρόβλημα είναι πως όσοι έζησαν και τους δύο ολοκληρωτισμούς δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά. Δεν έχουν τη λεπτή σκέψη ενός Κοντονή, την ενάργεια ενός Παπαδημούλη, τη μαχητικότητα μιας Γιαννακάκη ή, έστω, τη σοφία ενός Καραμανλή Τζούνιορ για να διαπιστώσουν ότι «άλλο ο κομμουνισμός, άλλο ο ναζισμός.

Γι’ αυτό και Πολωνοί, Εσθονοί, Ουκρανοί και λοιποί ομοιοπαθείς ζητούν την καταδίκη των ολοκληρωτισμών και όχι μόνο του ενός. Δεν ζουν στην Ελλάδα όπου, όπως προπαγάνδισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης, «τα θύματα του Στάλιν είναι μηδέν».

Αυτοί ακόμη πενθούν τους δικούς τους, από την κομμουνιστική θηριωδία. Ο τελευταίος που δολοφονήθηκε από Ανατολικογερμανούς φρουρούς στο τείχος του Βερολίνου ήταν ο 20χρονος Chris Gueffroy. Ηταν 5 Φεβρουαρίου 1989.

Διαφέρει λοιπόν ο ναζισμός από τον κομμουνισμό; Σε ό,τι αφορά τις διακηρυγμένες προθέσεις. Είναι άλλο να σκοτώνεις εκατομμύρια λόγω καταγωγής και διαφορετικό για την αταξική κοινωνία.

Το πρόβλημα των ολοκληρωτισμών είναι ότι πηγάζουν από μια κοινή αντίληψη ότι οι άνθρωποι και οι κοινωνίες μπορούν να αναμορφωθούν σύμφωνα με κάποιο σχέδιο. Όσοι δεν το ασπάζονταν ή το σκέφτονταν δύο φορές έπρεπε να εκκαθαριστούν. Τα ατομικά δικαιώματα ωχριούν μπροστά στο εγχείρημα της οικοδόμησης μιας καλύτερης κοινωνίας. Και από τη στιγμή που τα ατομικά δικαιώματα παύουν να είναι με αξιωματικό τρόπο θεμελιώδη, έπονται εκατόμβες.

Γι’ αυτό είναι σημαντική η καταδίκη των ολοκληρωτισμών, παρά τις επιμέρους διαφορές τους. Δεν τίθεται ζήτημα ισοπέδωσης ή ξεπλύματος, όπως ισχυρίζονται οι απολογητές του ενός από αυτούς, αλλά πρέπει να ηττηθεί η παρωχημένη όσο και επικίνδυνη αντίληψη της κοινωνικής μηχανικής, αυτή που θέλει τα άτομα και τα δικαιώματά τους να θυσιάζονται για να υλοποιηθούν τα σχέδια κάποιων παραφρόνων με εξουσία.
Από το άρθρο, «Η καταδίκη των ολοκληρωτισμών», του Πάσχου Μανδραβέλη, kathimerini.gr 27.8.17.

Η Τραβεστί Αριστερά (NΔ)

Με αφορμή τον θόρυβο που δημιουργήθηκε σχετικά με την καταδίκη των εγκλημάτων του κομμουνισμού βγήκαν και ορισμένα.. φρούτα της κομπλεξικής (καραμανλικής) ΝΔ να υπερασπιστούν τους.. αγώνες της αριστεράς!
Ποιους αγώνες; Όταν όλοι οι λαοί προσπαθούσαν να συνέλθουν από τις καταστροφές του Β' παγκοσμίου πολέμου, η αριστερά (ΚΚΕ) έστρεψε τα όπλα εναντίον των Ελλήνων για να καταλάβει με την βία την εξουσία και να εντάξει την χώρα στον κομμουνιστικό παράδεισο. Αν το είχε πετύχει θα είχαμε την τύχη των ανατολικών (πρώην κομμουνιστικών) χωρών της Ευρώπης, που μέχρι σήμερα 25 χρόνια μετά από την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, προσπαθούν να συνέλθουν και να γίνουν σύγχρονα ελεύθερα ευημερούντα κράτη. Το ότι η Ελλάδα της μεταπολίτευσης δεν έγινε πραγματικά σύγχρονο, ανεπτυγμένο κράτος, μαντέψτε ποια ιδεολογία συνέβαλε σ' αυτό, με την επικράτηση της μετά την πτώση της δικτατορίας.

Η "προσφορά" της αριστεράς στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα είναι απεργίες, διαδηλώσεις, τραμπουκισμοί, καταλήψεις, τροχοπέδη κάθε εκσυγχρονισμού του κράτους και αναπτυξιακών έργων, κυριαρχία (του στρατού κατοχής) των συνδικαλιστών, δυσφήμηση της χώρας (καταστροφές, εμπρησμοί του κέντρου της Αθήνας, Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων, μπαχαλοπανεπιστήμια κλπ) και φυσικά η διαρκής απαίτηση για αύξηση μισθών/συντάξεων, (χωρίς αντίστοιχη αύξηση της παραγωγικότητας), που υποχρεώνονταν να κάνουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις με.. δανεικά!

Με αυτούς τους ξεφτίλες της λαϊκίστικης, αριστεροαλλήθωρης, τραβεστί δεξιάς θα πορευθεί η ΝΔ, κομίζοντας το νέο στην πολιτική της χώρας; Βρε ουστ από δω!